Friday, 7 August 2015

Perlu ke terima nasihat?

Semua orang pernah berdepan dengan perkataan 'nasihat' ni. Tak kira la sama ada dari segi menerima atau memberi. Kan?

Sesetengah orang lebih gemar memberi nasihat dalam bentuk leteran. Ada yang suka bagi secara indirect iaitu perli or lebih sedap la ayat jika digantikan dengan perkataan 'berkias'. Ada juga suka bagi secara direct. Dush, terasa seperti tumbukan mengena pipi haa. Biasanya, kalau nasihat secara direct ni, ayat dia deep sikit. Masuk ke dalam jiwa.

To be honest, aku lebih suka kalau orang bagi nasihat secara baik, dan lembut. So, okay la. Kita faham la mesej apa yang dia nak sampaikan. Hati pun menerima dengan ikhlas. Ye la, nasihat tu untuk kebaikan kita juga kan.

Tetapi, macam mana kalau orang dengar nasihat tu and 'masuk telinga kanan, keluar telinga kiri'? Dia just ignore saja. Haaa, aku rasa waktu macam ni la sesuai untuk pemberi nasihat keluarkan ayat keras sikit. Bukan apa, selalunya bila kita dengar nasihat yang normal, kita jadi lali. 'Oh lantak pi lah, nanti aku buat lagi'. Tapi, bila sekali sekala dengar ayat yang ada punchline sikit, baru berdesing telinga. Selalunya, bila orang dengar nasihat sebegini, akan ada 2 possible reaksi dari mereka. Kalau tak terima, mereka akan marah. Pada aku, it's a normal thing la kalau memula dengar ayat nasihat kasar sikit, kau akan sentap. Manusia kot. Kalau kau hati batu, mesti kau ignore saja kan.

So, bila tengah sentap or marah, kau kena fikir jap. 'Betul ke aku salah?' 'Nasihat dia tu ada point tak?'

Haa, fikir fikir.

Let's say la kan, kalau nasihat dia pedas, tapi nasihat dia ada point yang penting. Aku rasa tak salah kalau kau cuba untuk terima nasihat tu. Okay, memang ayat dia menyentapkan. Tapiiiiii, dia ada point dan point dia ada gunanya. Trust me, aku pernah dengar nasihat and ayat yang agak pedas. Okay, memula memang agak sentap. Tapi, lepas tu aku move on and pakai nasihat tu. Sebab apa? Sebab nasihat tu berguna.

Kalau kau rasa nasihat tu tak ada point, just ignore je la. Jangan difikir fikir lagi ayat yang kasar tu. Move on and be happy.

Nasihat tu boleh diibaratkan sebagai peta untuk kau menuju destinasi yang benar dan tepat. So, kena pakai k.

p/s: Haritu Bigbang datang Malaysia, tapi aku tak pergi pun concert dia. Sobss. Abe Top!

Kbye.

Tuesday, 9 December 2014

Impian

Impian aku berubah dari semasa ke semasa. Impian terkini aku nak bercuti ke tempat yang telah lama aku idamkan, tak lain tak bukan Korea. Yang aku tau bukan sekarang la. Aku kena habiskan belajar, cari kerja tetap dan kumpul duit banyak banyak untuk pergi bercuti. Baru la puas hati kan bila guna duit sendiri. So, banyak lagi cabaran yang aku kena tempuh sebelum dapat tunaikan impian aku sendiri. Fighting, diri sendiri! Sekarang 10/12/2014. Kita tengok tahun bila kau boleh pergi Korea ye Sofea.

Thursday, 16 October 2014

Peritnya perpisahan

Kenangan 3 tahun, manis dan pahit. Aku akan simpan jadikan memori terindah. 3 tahun aku bersama mereka. Akhirnya, tiba masa. Diploma berakhir. Jangan tanya kenapa aku sedih. Memang berat hati ni nak tinggalkan sahabat sahabat. Terima kasih UiTM Lendu. Kau simpan seribu satu kenangan aku.

Saturday, 30 November 2013

Kenapa menangis?

Kenapa bila rindu orang, boleh menangis?
Kenapa bila sakit hati, boleh menangis?
Kenapa bila terharu sangat, boleh menangis?
Kenapa bila stress gila gila, boleh menangis?

tumblr_md1j6gKedw1rzcaajo1_500_large.jpg (500×334)
Credit picture: From google/tumblr.

Aku rasa tak salah kalau kita nak menangis.

Menangis kalau itu boleh buat kau lega.
Sampai kering air mata. Lepas tu kau bangkit!

Atau...

Menangis itu memang hobi kita?

Aku pun tak tau. Cuma, yang aku tau..Aku susah nak stop kalau dah start menangis haha.

Kbye.

Saturday, 2 November 2013

Si Tinggi

Ye, akulah si tinggi itu.

Dah lama tak ukur tinggi. Last ukur, 170cm.

Biasanya golongan si tinggi ni akan dapat gelaran Zirafah. Tak percaya? Kau ce tengok si Kwang Soo dalam Running Man tu. Aku pun dah biasa la dapat gelarang tu.. eh ter'Terengganu' pula. Malas nak padam. Gelaran ye bukan gelarang.

Orang selalu tanya, "apa eh perasaan jadi orang tinggi ni?" Hmm, biasa saja. Orang tinggi pun manusia biasa juga.

Jadi orang tinggi ni, mata boleh nampak kebanyakan benda di hadapan, kanan dan kiri. Ye lah, dah dia paling tinggi. So, senang lah nak cari orang yang hilang kat pasar ke shopping mall ke. Tapi aku rasa macam tak masuk akal juga ayat aku ni. Sebab aku ni suka terlepas pandang. Selain itu, orang tinggi ni la yang selalu kena cuci kipas kat rumah, haha.

Jangan kau tak tau, si tinggi susah nak cari seluar. Kalau saiz di pinggang dah ok, singkat la pula. So, kena ambil saiz yang lagi besar untuk dapatkan seluar yang labuh. So, wajib ada tali pinggang. Yeah, aku susah nak cari size. Haa, lagi satu, aku paling malas nak shopping kasut. Why? Sebab kasut selalu tak ada saiz! Stress okay. Kasut contoh yang selalu ada dekat kedai, saiz kecik yang amat. Bila ada kasut yang aku berkenan, tak ada size. Kasut yang aku tak berkenan la yang ada saiz. Cabaran hidup gitu.

Ada satu benda yang aku masih ingat sampai sekarang.

Dulu, masa aku darjah berapa aku tak ingat. Aku and family nak main bowling. Then, orang kat sebelah lane kitorang ni. Aku rasa dia makcik kot. Gitu lah. Makcik tu boleh tanya ibu aku macam ni, "Anak kakak cacat ke? Sebab kaki dia macam panjang?"

APAKAH. What the.... ??

Boleh pula seorang stranger tanya si ibu pasal anak dia cacat ke tidak. Hello, itu soalan paling sensitif okay. No, jangan tanya soalan sebegitu kepada ibu ibu di luar. Paling tak boleh blah, aku dikatakan cacat? Apa benda.

Apa kau ingat si tinggi tiada perasaan? Kami pun ada perasaan.

Akhir kata, tinggi ke pendek ke kurus ke berisi ke, semua comel. Jangan judge orang semata mata kerana fizikalnya. Apa yang penting, dalaman. Bersyukur dengan kurniaan Allah s.w.t okay.

Chowwww.

Tuesday, 29 October 2013

Aku dah 20 tahun!

Amagad amagad amagad! *gedik gila.

Assalamualaikum. Tepat je tarikh birthday aku, genap 20 tahun lah aku.

Hmm perasaan lepas dah masuk 20 tahun ni, hmm hmmm, rasa macam nak ke arah yang lebih matang mungkin. Just kidding!

Tapi seriouslah, sekarang aku dah minat sikit sikit membaca benda serious. *kira matang ke tu?

Mungkin, baru nak start. Apa apa pun, perangai gila gila aku ni masih belum dapat diketepikan.

Arghhhh, aku dah 20 tahun!

Kbye.

Thursday, 10 October 2013

Nasi

Nasi.

Sejenis makanan ruji warga Malaysia. Boleh menggemukkan tapi itu masih menjadi pilihan utama aku.

Terima kasih kepada petani. Sanggup berjemur menahan terik.

Demi sesuap nasi, mereka bekerja menuai padi. Tiada mereka, tiadalah beras. Tiada beras, nak makan nasi cemana?

Ye. Aku tau, mesin yang canggih tu dah wujud. Apa apa pun terima kasih petani.

Jika aku berada di negara lain pun, aku tetap akan mencari nasi. Ke mana tak tumpahnya nasi kalau ke dalam mulut aku.

Motif sebenarnya nak bagitau yang aku sangat gemarkan nasi. Tu dah tembam. Eh.

Bye. Assalamualaikum. 

Thursday, 16 May 2013

Berjaga

Assalamualaikum kepada orang tengah membaca post ini,

Setiap kali cuti sem, aku mesti berangan nak keluar sini sana, dan menyibukkan diri dengan aktiviti yang berfaedah. Malangnya apa yang aku impikan tak semudah itu untuk dilaksanakan.

Hakikatnya, aku lebih suka lepak di rumah, makan, online, menulis dan membaca novel.

"Cuti punyalah lama, kau tak kerja ke?" Kerja. Tapi kerja aku ni sekali seminggu je. Mengajar jiran maths.Gaji pun cukup lah nak beli makanan. Bab nak shopping baju aku tak kisah sangat. Makanan tu penting. Aku memang malas nak kerja kat tempat awam. Argh, suka hati kau lah nak panggil aku anti-sosial ke apa kan. Hmm, boleh lah. Mungkin aku ni anti-sosial atau tak reti nak cakap dengan strangers. Apa apa pun ni bukan point yang aku nak cerita sebenarnya. Aku nak cerita tentang masalah berjaga aku.

Setiap hari aku berjanji kepada diri sendiri untuk tidur awal. Maksimum berjaga *kononnya* pada pukul sepuluh malam. Namun, mission ku tetap gagal. Setiap hari aku akan tidur emm lebih daripada pukul tiga pagi. Aku pun tak tau apa masalahnya. Dekat hostel boleh pula aku mengantuk awal. Dekat rumah, memang tak lah bro. So, bila dah tidur lambat. Nak bangun pagi tu cukup sukar.

Setiap hari aku berjanji dengan janji yang sama nak tidur awal. Malangnya virus burung hantu telah menyerap dalam badanku. 


Thursday, 14 February 2013

Budak

Ali merenung jauh ke luar. Dia nampak hanya segelintir budak-budak yang keluar yang bermain bola di luar. Yang lain mana? Main video games, chatting atau skype mungkin. "Huh, zaman sekarang mana orang nak keluar bermain dah, semua duduk dalam rumah berkawan dengan teknologi", katanya. 

Aku ingat lagi, time aku kecil dulu. Pukul 6 petang je wajib keluar bermain dengan jiran-jiran. Seharian penat bersekolah. Dulu masa pagi sampai tengahari aku sekolah rendah biasa dan petang pula sekolah agama. Penat tau jadi budak. Tapi aku paling tak sabar nak tunggu petang. Time tu lah semua penat aku hilang apabila dapat beraksi di padang yang tak beberapa nak ada rumput tu. Baru score sekali dah lari seluruh padang untuk tunjuk aku lah hero di padang itu. Poyo juga ye aku masa kecil. Lantas Ali tersenyum sendiri mengingat masa lalu. 

Aku pandang semula ke luar. Hmm, hanya lima orang budak yang bermain di luar. Teringat pula dia. Dulu, kawasan kejiranan ni ada musim permainan. Kalau musim badminton, penuh lah budak-budak lawan main badminton. Tibanya musim main baling selipar. Semua beraksi dengan pantas untuk mengelak daripada kena selipar. Mesti budak zaman sekarang tak kenal game baling selipar tu macam mana. Apa ni korang tak tau. Macam ni lah, budak-budak akan dibahagi ke dua group. Satu group akan baling selipar ke group yang lain sampai kena, dan group lagi satu ke elak daripada kena selipar. Rumit aku nak terangkan. Kalau nak cuba, jom lah. Oh, lupa. Budak zaman sekarang hanya kenal game-game di Ipad dan tab. Sangat rugi.


Wednesday, 24 October 2012

I'm Back!

Assalamualaikum! Rasanya sudah berkurun aku tak update. Padahal dah banyak kali bukak blogspot ni, tekan post. Lepas tu tulis..lepas tu padam balik. 

Dulu, banyak juga lah idea keluar untuk menulis blog. Sekarang? Nak bukak blogspot ni pun rasa macam erghegfkdfdkd. Aku selalu update novel je dekat blog lagi satu. So, hmmm *awkward* nak tulis pasal apa ye? 

Kebetulan aku baru habis tengok drama Hindustan. Jom sembang pasal Hindustan! Siapa tau movie bollywood yang famous, 'Khabi Khushi Khabie Gham'? Tipu la kalau tak tau akan kewujudan movie tu kan. Setiap kali aku tengok movie tu, mesti rasa nak nangis. Eh tak, sebenarnya time aku tengok movie tu, ada orang letak bawang depan mata aku. So air keluar dengan automaticnya.

Nasib baik kali ni, tak keluar langsung air mata. Agaknya dah tengok banyak kali. Tapi still rasa la aura sedih dia tu.

Apa yang aku curious, kenapa cerita-cerita hindustan tak membosankan? Agak-agak sebab sound effect dia yang dasyat ke, tarian ke, musik dia ke, atau heroin yang cantik dan hero yang kacak? 

Bagi aku semua tu memainkan peranan. Kalau tak ada sound effect yang dasyat, bukan hindustan namanya. Contoh sound effect yang dasyat tu macam orang kena tampar tapi dengar macam bunyi kilat. Haa, ada lagi. Bunyi orang ketuk pintu macam bunyi pintu nak kena roboh. Begitu dasyatnya sound effect ni. Tapi aku suka. Baru la rasa macam ada dalam movie tu. Baru boleh feel kan?

Oh yeah, tarian and musik dia amat mengasyikkan! Kadang-kadang aku pun boleh terikut menari sama. Lagu-lagu mereka pun aku boleh la nyanyi sikit. Ehem, humming je lebih actually. Antara yang pandai menari adalah Hrithik Roshan. Dia dengan  kaki dia yang panjang tu. Haishhhh, sangat pandai menari! Sedap mata memandang. Tarian pun kena dengan musiknya. Bagus, bagus *sambil menggosok dagu. 

Hero and heroin dia pun macho and lawa. Cara diorang memainkan watak tu pun macam haduhhhh real lah! Emosi jelas ternyata berdasarkan muka diorang. Jalan cerita setiap movie Hindustan pun berbeza. Kiranya tak ada lah boring sangat. Kalau jalan cerita cliche, memang naik bosan la kan? 
Itu je kot yang aku nak sampaikan.

Dulukan, aku ingat lagi makcik and pakcik aku siap sediakan 2 kotak tisu sebelum menonton drama 'Khabi Khushi Khabie Gham'. Haha, kelakar pun ada.  In case kalau nangis kan. Tisu dah ada kat sebelah.

Nah gambar sikit untuk korang.

"Abang, pandang lah muka I!"

"Ye, kami lah pelakon utama yang suka buat orang ramai nangis"

Monday, 23 April 2012

Dah lama tak update kan?

Sebenarnya aku dah malas nak menulis, hahaha. Sejak start belajar di UiTM Melaka, aku makin busy. Sekarang ni cuti, boleh la menulis ala kadar. Eceh.

So, aku nak cerita sikit suasana belajar dekat sana. Masuk sana, start dengan MDS, kira orientasi untuk pelajar baru lah. Orientasi berlangsung sehingga satu minggu. Apa yang nak kena buat masa orientasi tu? Aku nak cakap sikit, selama satu minggu tu takde rehat haha. Semuanya kena rushing. Yeah, seksa gila mak ai. Tapi bila benda tu dah lepas and bila teringat balik, memang best. Baru kau rasa and tau macam mana nak survive and jaga diri kat sana. Abang-abang and akak-akak senior pun sporting haha. Sepanjang MDS, tu aku belajar untuk bergaul haha. Masa tu agak malu-malu so kawan dengan kawan sekolah je. Agak forever alone di situ. And, kena banyak berjalan kaki. Boleh turun 2 kg sehari *auta je lebih. Kena makan 3 minit je. Peh, memang aku melahap la jawabnya.

Lepas MDS, ada pula aktiviti kolej. Kena join untuk cop kolej. First time aku masuk cheers! Mewakili Kolej Tun Hasan. Kolej baru tu. Agak best lah, masa tu la semua berlatih setiap hari kat bawah pukul 10 malam. And masa tu juga la aku kenal budak-budak kolej. Oh, ni budak level aku ni. Eh, ni budak level bawah. Haa, camtu la lebih kurang. Memang kerap juga la aktiviti kolej diadakan hehe untung sebab banyak cop aku kumpul. Senior-senior kolej banyak aku dah kenal hehehe.

Selain, aktiviti-aktiviti kolej, aku busy dengan assignment. Tak tidur 1,2,3 pagi, bukan pelajar la namanya tu! Nasib baik la, budak budak kelas aku sama kolej dengan aku. So, boleh lah buat kerja sama-sama. Pernah aku tidur setengah jam je sebab nak siapkan assignment. Haritu pulak ada quiz. Memang kena tabahkan diri. Sekarang ni cuti, so malas nak comment panjang pasal assignment hehe.

Apa lagi ye? Oh ye, UiTM Melaka sangat luas hahaha. Tak percaya, kau jalan kaki tengok. Lagi-lagi kolej baru macam aku. Agak jauh daripada kelas. Setiap hari, jalan jauh sob sob sob. Lepas tu nafsu makan bertambah. Setiap hari wajib makan ayam. Takde ayam, ikan pun jadi lah. Mana tak gemuk kan?!

Next post, aku nak cerita pasal Kolej Tun Hasan. tehee :) Adios.

Sunday, 13 November 2011

Pendapat orang berbeza

Assalamualaikum. Aku rasa blog aku ni dah berhabuk gila. Aku dah lama tak update blog ni sebab ada penyakit malas and sebenarnya aku busy. Eceh, ye ye je. Macam ada orang baca kan?


Oh ye, hari ni SPM start kan? Good luck okay! Do your best! Please jangan cepat give up, jangan tinggal kosong paper tu. At least dapat markah kesian? Haha, kalau pemeriksa tu baik hati lah. Kalau dapat soalan bocor ke apa ke, tak payah lah harap sangat sebab bukannya 100% betul pun. Yang penting, kau dah study. So, masuk dewan tu, jangan lah fikir tak boleh jawab ke apa ke. Yang penting kau mesti jawab dengan hati yang tenang. Tatik nafas............hembus.... Bagus.


Aku bet mesti ramai yang study last minute haha. Aku pun dulu study last minute. Kadang-kadang study last minute ni amat lah membantu, kadang-kadang tak. So, lebih baik kalau study awal. Jangan ikut macam aku. Masa form 4 aku pindah UK. Lepas tu, masa form 5 aku balik Malaysia. Balik Malaysia tu, terus ambik SPM. Siapa tak takut woi? Ada masa setahun je nak study form 4 dengan form 5. Salah aku jugak, masa kat UK malas nak study form 4. Haha, study tak berguru, namanya study dengan setan. Kang sesat kang baru tau.


So, lepas balik Malaysia tu. Aku ingat nak masuk form 5 terus. Tapi ada lah segelintir orang berpendapat aku tak patut masuk form 5 sebab dah tinggal pelajaran kat Malaysia setahun. Ada yang cakap kalau masuk form 5 terus, susah. Sebab tak pernah belajar so kena study banyak. Masa tu, aku fikir satu je. Kalau aku masuk form 4, maksudnya aku lambat setahun daripada kawan-kawan aku. Cis! Mak aku pun tanya, nak masuk form 4 ke form 5? Haaa, macam mana ni? Nak ikut pendapat orang ke pendapat aku? Tidak! aku confuse!

Sebenarnya, pendapat orang kau boleh fikirkan tetapi, jangan lah ikut 100% sebab kadang-kadang pendapat orang dengan pendapat kita berbeza. Contoh lah, kau pergi shopping dengan kawan kau or mak kau ke, siapa-siapa je lah, nak beli t-shirt. Tiba-tiba, kau jumpa satu t-shirt ni. Wah! lawa gila! Warna favourite kau pulak tu, warna hitam. So kau nak beli t-shirt tu. Tetapi orang yang pergi bershopping dengan kau tu cakap, t-shirt yang kau pilih tu tersangat biasa, macam tak lawa mana lah kan. Lepas tu dia cadangkan kau beli satu t-shirt ni warna hijau sebab ia nampak lagi menarik. Kiranya, kalau kau pakai t-shirt tu semua akan pandang lah, cewah. Padahal kau tak suka warna hijau. So, macam mana ni?

Kalau kau ikut jugak pendapat dia 100%.
Kau beli. Lepas tu kau tak pernah pakai. Membazir kan?

Kalau kau ikut pendapat dia tak sampai 100%
So, kau tak beli. Tetapi, kau tak beli t-shirt warna hijau jugak. Kau cari t-shirt yang lain. Lepas dapat t-shirt yang kau suka, kau beli. Kau pakai. Kau puas hati.

Aku rasa teori aku ni agak memeningkan, haha. So aku buat ringkasan sikit.


Teori Sofea


Pendapat kau vs Pendapat Orang : 
Pendapat Orang 100% - Kau rasa tak puas hati.
Pendapat kau 100% -Syok sendiri                                                   
Pendapat kau 60% Pendapat Orang 40% Kau rasa senang hati. Orang tu pun senang hati.


Faham tak maksud aku? Kalau nak ikut pendapat orang, ikut lah yang baik. Yang kau rasa tak selesa or tak beberapa nak ngam dengan pendapat tu, jangan lah ikut. Kalau kau ikut jugak tapi tak puas hati. Takde guna kan? Tapi, jangan lah tolak pendapat orang 100%. Itu maksudnya kau syok sendiri. Semua nak menang je. Haha, nanti orang menyampah tau. 


So, berbalik kepada cerita SPM tadi, aku ikut pendapat aku sedikit and pendapat orang lain sedikit. Kena ada balance. Haha, aku dengan yakinnya (padahal cuak nak mampus) cakap lah aku nak masuk form 5. Agak kebudak-budakkan lah fikiran aku ni. But, who cares? Aku yang nak jawab exam kan? So, kena lah ambik risiko. Mula-mula memang aku takut dengan pilihan aku. Tapi, kalau aku sendiri dah pilih. Kena lah berusaha. Lepas dah start belajar tu, okay je. Tapi kena extra working lah sebab aku dah skip setahun. PEKA, lisan BM and BI form 4 semua kena buat. Untung ada kawan-kawan yang sedia membantu aku and bagi nasihat and tips. Terima kasih daun keladi, jasa mu dikenang kawan- kawan.


Bila dah dapat result, alhamdulilah. Takde lah cemerlang mana pun cuma lebih okay daripada yang aku sangkakan haha. Aku bajet ada fail, alhamdulilah takde. Tapi, boleh lah. Tu sebab aku malas. Kalau aku extra rajin, boleh kot dapat lebih, hahaha. So, korang jangan malas. Bila teringat balik, kalau aku ikut nasihat orang, tahun ni baru aku SPM. Sekarang ni mesti ada dekat dewan tengah menulis. Tetapi, aku tak ikut 100%. So, sekarang ni aku tengah berehat and busy pack barang sebab esok aku nak bertolak ke Melaka sebab Rabu ni aku nak daftar dekat uitm melaka dalam course perakaunan, hehe. Doakan aku okay! Aku sebenarnya nervous ni. Oh ye, aku masuk uitm sesi 2. Lambat sikit, baru nak start hehe. Pasal U ni, nanti aku cerita.


p/s : To all SPM candidates, good luck! Sebenarnya SPM ni adalah jambatan korang ke mana korang nak pergi. Do your best, InsyaAllah boleh buat punya. Result tak cemerlang pun boleh sambung belajar. Janji jangan ada yang fail. Takde hal, janji korang nak belajar and rajin kat U nanti. That's all matter, jangan risau okay. Aku cakap ni macam aku dah kerja pulak. Sorry atas kepoyoaan aku okay. Chow~

Tuesday, 27 September 2011

Weh, kebulur tak?

Assalamualaikum. So, tiba-tiba aku dapat idea macam mana nak survive apabila diri sendiri kebuluran. Walau pun tak lah seteruk kebulur di Somalia tapi, perut kesihatan kena jaga. Okay, perkataan kebulur ni macam over lah pula kan. Konon kalau kita kebulur, esok elektrik tak ada pula. Apa aku merepek ni. So, aku ganti perkataan kebulur ni dengan perkataan lapar

Lapar tak tengok makanan ni? ;)

Kadang-kadang ada situasi-situasi yang tak dapat dielakkan seperti :-

  • Terkunci dalam rumah 24 jam. (okay, ini macam emm. ngeri)
  • Tak cukup duit nak beli makanan.
  • Lapar tengah-tengah malam and tak ada apa nak makan. 
  • Memilih makanan  
Dan ada lah banyak lagi sebab. So, bila situasi macam tu berlaku, mesti korang akan rasa lapar. Melawat dapur, tengok makanan dah habis. Aduh, siapa suruh bangun lambat? Kan tak boleh pergi pasar (macam lah aku pergi haha). Pastu gas memasak pulak habis. So, sediakan senjata rahsia! (Make sure cerek elektrik ada ;) )

First, make sure korang ada simpan makanan simpanan kat dalam rumah tu. Bagi aku, kalau darurat sangat, kena ada at least 3 makanan ni.

  1. Gula
  2. Biskut kering
  3. Maggi bungkus/maggi cup (untuk orang yang malas nak susah payah)
Maggi tu, aku rasa semua dah tau kot macam mana nak masak. Kalau masak maggi tak sedap jugak, kau pergi bermastautin kelas memasak. Confirm banyak stok maggi kat rumah korang kan. Macam lah aku tak tau. Jangan makan maggi selalu, nanti botak. Hahaha.

Tetapi, korang tahu apa gunanya biskut dengan gula tu? Yang tahu tu buat tak tahu ye.

Masa kecil-kecil dulu. Mak aku ada ajar macam mana nak buat biskut gula ni. Sedap weh! Tak percaya, cuba buat. Mula-mula, korang pecahkan biskut tu (krekk krekk) sampai jadi cebisan kecil. Lepas tu masukkan dalam cawan or mangkuk. Letakkan air yang baru dimasak, jangan letak banyak sangat. Nanti cair, haha. Memandai lah korang agak. Masukkan gula (suka hati ikut tahap kemanisan yang korang suka). Tapi, aku rasa letak 1 1/2 stable spoon dah cukup. Simple! 

Cuba try, cuba try. Apa point aku cakap cuba dua kali? -__-

Tuesday, 20 September 2011

Sembah Yang Maha Esa

Assalamualaikum! Waalaikumusalam.. (aku tulis siap-siap takut korang lupa nak jawab)

Harini, aku rasa aku nak cerita pasal solat. Alah, yang solat 5 waktu tu. Subuh, Zuhur, Asar, Maghrib, dah Isya'.
Semua umat Islam memang wajib solat kan. Ye, aku tahu. Memang walaupun aku ni kadang-kadang lalai, terlupa, dan malas. Aku hanya insan biasa yang tidak boleh lari daripada melakukan kesilapan.

Walau apa-apa pun, solat itu tiang agama. Kalau tak solat maka roboh lah tiang agamanya. Ibarat rumah takde tiang atau pun rumahtangga takde tangga, hancur kan? Apa aku merepek ni.

So..aku nak cerita sikit pengalaman aku. Hehe. Aku ni takde lah alim mana..Tapi ialah sekadar bercerita kan..

Dulu, masa bulan berapa tah dalam tahun ni jugak lah. Sementara nak menunggu result SPM keluar, aku pun cari lah kerja. Sekali, dapat lah satu kerja sebagai assistant dekat satu kedai ni. Bossnya, bukan orang Islam. Aku malas nak cakap bangsa apa. Nanti jadi gosip pulak, hihi. Kerja dia boleh tahan lah. Bagi aku yang pemalas ni, agak mencabar tapi aku cool. Oh, gaji dia, sebulan RM800 lebih macam tu kot. Lupa dah aku.

Pagi, tu aku datang awal. Tunggu sampai bos tu datang and dia suruh aku sapu sampah, mop lantai, lap meja kaca, lap rantai and loket yang dah berhabuk, dan ada la lagi kerja lain. Well, kerja bergaji kan so tak ada hal lah. Apabila dah masuk waktu untuk solat zohor, aku kena tunggu masa rehat dulu, pastu baru solat. Masa masuk waktu solat asar, aku minta izin lagi dekat boss. Pastu, boss tu macam tak kasi. Tapi lepas kawan aku datang kedai ajak solat, baru dia kasi.

Masa waktu magrib, aku minta izin lagi nak solat magrib, dan dia macam tak kasi. Masa tu kawan aku datang kedai. By the way, kawan aku ada kerja dekat kawasan tu. So, kitorang solat sama-sama. Boss tu cakap dekat aku.

Boss: Kena ke solat 5 kali?
Kawan aku: Dalam agama kami wajib lah..
Boss: Haiyaa.. susah lah nanti customer datang, takde siapa nak layan. Okay, lah. You pergi solat.
Aku: Okay boss.
Boss: Tapi, esok you tak boleh buat macam harini. Sembahyang sekali saja, lepas tu sembahyang lah dekat rumah. Saya pun tak sempat sembahyang ma.. Saya sembahyang di rumah saja.
Aku dengan kawan: Mana boleh boss. Kami wajib solat. Agama kami lain..

Lebih kurang macam tu lah perbualan kitorang. Yang aku hairannya, boss tu ada mention dulu ada seorang pekerja dia, Melayu lah boleh je solat sekali. Kenapa aku tak boleh? Adui, aku rasa budak Melayu tu sesat kot, hehe. Masa tu, aku dengan kawan aku macam sedih gila. Yelah, orang tu tak faham agama Islam kita kan. Sejujurnya, kitorang nangis. Dah tak sempat nak control macho haha.

Dia siap cakap lagi, nanti bila dah kerja. Mana boleh keluar banyak kali untuk sembahyang. Aku rasa macam tak logik pula apa dia cakap. Well, agama rasmi di sini, agama Islam. Langsung tak hormat agama kami. Walau apa-apa pun, rakyat Malaysia kan berbilang kaum, bangsa dan agama, mahupun warna kulit. Kita kena lah saling menghormati kan. Aku bukan lah perfect mana nak nasihatkan orang. Sekadar manusia biasa..

Lepas aku dengan kawan aku selesai bersolat maghrib, aku membuat keputusan untuk berhenti kerja hari itu jugak. Duit memang penting, tetapi solat itu lagi penting walaupun aku takde lah alim mana. Biasa sahaja. Tapi, tanpa solat, hidup tidak diberkati, rezeki pun tak halal kan.

Sejak kejadian tu, adalah jugak pengajaran yang aku dapat. Kita tidak boleh lalai dalam dunia ni. Maksud aku, solat 5 waktu jangan abaikan. Perkara wajib yang lain jangan lupa juga, hehe. (aku tengah menasihati diri sendiri la ni).

Ni lagi satu cerita, hehe. Amboi, banyak betul cerita aku ni. Haritu, aku ikut ayah aku. Ayah aku teman nenek aku untuk jumpa dengan saudara. Sampai lah dekat satu rumah ni. Aku tak ingat pulak kalau aku pernah pergi rumah ni, tapi diorang ada cakap diorang ada jumpa aku masa aku baby lagi. Oh ye, diorang tu merangkap nenek-nenek saudara aku. Nenek-nenek saudara ni cousin nenek aku. Parents nenek-nenek saudara aku masih hidup lagi. Wow, alhamdulilah panjang umur.. So, aku ada lah jumpa moyang saudara lelaki dan juga perempuan. Mereka suami isteri.

Berbalik kepada main pointnya, masa tu dah masuk waktu magrib. So, aku nampak lah moyang saudara aku ni pergi dekat satu tempat ni dan lemparkan sejadah. Nak solat hehe. Surprisingly, umur dia dah 93 ke 95 tahun. Tapi, dia masih boleh solat macam biasa. Tak solat atas kerusi, mahupun mengiring.Walaupun badan dia dah bongkok sikit. Seriously, aku rasa macam amazing gila kot. Aku yang masih muda dan masih kuat ni adalah jugak tertinggal solat. Lalai, ehem. Tapi moyang saudara aku, walaupun dah tua. Masih kuat lagi untuk bersolat macam biasa. Terasa sedikit insaf di situ.

Bersembahyang lah sebelum anda disembahyangkan.

Maaf, sekiranya aku terkasar bahasa mahu pun buat korang terasa ke apa. Sekadar bercerita sambil mengambil pengajaran. Aku pun ambil pengajaran jugak, hehe. Okay, syok sendiri ye aku. Haha, okay bye.





Sunday, 18 September 2011

Senyum Lah

Assalamualaikum semua...

Senyum, tak perlu kata apa-apa~
Senyum sana senyum sini~
kalau awak senyum, saya mesti senyum sekali~

Ceh, tah betul ke tidak aku nyanyi tu. Lirik main hentam saja. Sebenarnya, dalam entri kali ni, aku nak cakap pasal senyum. Sejak kebelakangan ni, aku tengok dekat Twitter dan Facebook, macam ramai cakap pasal senyum. Maybe aku seorang je yang perasaan ramai cakap pasal senyum atau aku sengaja menjadikan ini sebagai alasan untuk aku buat entri ini. Korang mesti tak faham apa yang aku katakan ini. Dah agak dah.


Semua orang tahu rakyat Malaysia ini kaya dengan budi bahasa dan sopan santunnya kan. Tu perli ke apa tu? Tak, tak. Aku cakap ini ikhlas dari bahagian bawah jantung aku. Pelik pula bila translate bahasa Melayu ni. Salahkan google translate.

Okay, sambung balik pasal tadi. Kat mana tadi ye? Orang Malaysia berbudi bahasa, bersopan santun.. Oh ye, sampai situ. Ayat seterusnya. Tapi.......kenapa ada tapi? Dengar dulu apa aku nak cakap.

Tapi, orang-orang di sini kurang bersenyum. Kalau dah semua senyum, takde lah kempen Senyum Selalu 2011 kan? Siap ada dekat paper dengan tv lagi tu.

Mahal sangat ke senyuman tu? Ada ke sekali senyum kena bayar seringgit? Macam nak masuk tandas awam  pulak kena bayar seringgit. Tak payah bayar kan? Senyum itu kan satu sedekah. Dapat juga pahala free. Setiap kali aku keluar jalan-jalan, apa yang aku nampak adalah makcik-mackcik rajin je senyum. Anak-anak muda jarang lah. Maybe aku terlepas pandang kot, entah lah. Sejujurnya, aku pun jarang senyum masa pergi jalan-jalan. Muka serious je. Well, senyum ikut keadaan bro. Takkan 24 jam kau nak senyum?

Apa-apa pun, kalau orang senyum dekat kau, senyum lah balik. Kalau jumpa kawan ke, saudara mara ke, kekasih ke, senyum. Kalau terlepas pandang tu lain cerita okay. So, aku ada google faedah senyum. Cewah, siap google lagi tu, semangat. Aku jumpa laman web Halaqah. Aku ada jumpa 15 fakta menarik pasal senyum. Korang click dekat Halaqah tu, kalau nak baca lah.








Sunday, 11 September 2011

Dah puas beraya?

Well, tahun ni. Aku rasa macam emm, camne ek? Macam tak excited sangat lah. Selalunya, mesti camni, "yeye, esok nak raya! esok nak raya! WOOHOOoooo!", okay aku takde lah over macam tu. So, tahun ni korang beraya di mana? Aku beraya di Shah Alam je. Pehh, serious gua cakap, jalan kat Shah Alam kosong do masa raya pertama. Memang lu nak baring kat jalan pun boleh lah.

Setiap kali raya, makanan yang mesti ada adalah rendang, ketupat, lemang, nasi impit dengan kuah kacang dan sebagainya. Kalau air tak payah cakap lah. Yang aku tahu, perut mesti penuh dengan makanan-makanan lazat ni. Dasar tamak.

Harini dah raya ke berapa ye? Aku tak ingat la pulak. Tapi, masih ramai lagi yang buat openhouse. Aku, satu hari kat rumah orang. Makan makan makan, yeay! Patut lah jalan jam harini. Ramai sibuk nak beraya, hihi. Sambil makan tu mesti ada jumpa saudara-mara kan? Haa, ni aku nak cakap.

Taktau lah aku seorang je ke? Atau korang pun pernah ada mengalami situasi yang sama. Kalau korang tau, aku ni pemalu orangnya, ehem.  Masa jumpa, makcik, pakcik, atuk saudara, nenek semua tu, aku tak banyak bercakap. Sebenarnya nak kata pemalu gila tu, takde lah macam tu. Cuma....emm... cuma.... aku takde topic nak cakap apa. Yelah, jumpa pun sekali-sekala je kan. Tidak... kalau aku tak banyak bercakap atau diam je, bukan maksudnya aku sombong. "Tidak!!!!!!!!" *Semua yang berada di sekelilingku memandangku dengan mata yang terbeliak dan ada juga yang ternganga. Okay, dramatik sungguh.

Kebetulan, aku kawan aku tag satu video ni. Korang kenal Aman Wan tak? Video dia sangat kelakar tetapi bernas juga tips-tips dia. Kalau korang pun pendiam macam aku atau takde topik nak cakap ke, cuba tengok video di atas. Seriously, Awan Wan faham perasaan aku (berdasarkan video tu lah).

That's all boys and girls. Masih belum terlambat lagi kan? Aku nak ucapkan, Selamat Hari Raya Maaf Zahir Dan Batin. Oh, lupa pulak. Tahun ni koleksi duit rayaku makin berkurang. Maklumlah dah besar kan...(nada simpati). Tetapi naluri untuk memiliki duit raya itu masih kuat. So, alang-alang dan baca blog aku, kasi lah duit raya sekali Hehehe. Senang je, click lah iklan nuffnang aku tu. Sesiapa yang click tu...
Terima kasih, daun keladi

Wednesday, 7 September 2011

Soalan Pressure Yang Orang Suka Tanya

Bagi aku, orang Melayu la yang suka tanya benda-benda camni. Orang kita kan penyibuk  peramah. Soalan favourite diorang adalah soalan-soalan yang akan memberi pressure semangat kepada kita untuk menjawabnya. Memang kalau tak tanya soalan-soalan ni, tak sah la kiranya. Kena nikah balik semula. Eh, tak pasal. Antara soalan-soalannya... Jeng jeng jeng.

1. ~Bila nak UPSR ni? (wajib tanya masa budak darjah 6 tengah sambut raya).
    ~Bila result?
    ~Berapa result? (Kalau boleh nampak je terus tanya).

2. ~Bila PMR? 
    ~Bila result?
    ~Berapa result?

3. ~Bila SPM?
    ~Bila result?
    ~Berapa result? (Mula bandingkan dengan result orang lain)

4. ~Bila masuk U? Tak dapat lagi? Ish ish ish. Result tak bagus sangat kot.. (Memandai je buat andaian begitu. Bila orang dah masuk U, senyap pulak ye)

5. ~Dah dapat kerja? Belum lagi? Ish ish ish, orang lain dah dapat dah..

6. ~Bila nak kahwin? Orang lain dah kahwin dah?

7. ~Lepas dah kahwin, tanya pulak? Bila nak dapat anak?

8. ~Tengah mengandung, tanya pulak. Bila nak beranak? (Soalan ni okay lagi la)

Haha, aku tak tau lah orang lain macam mana. Tetapi, aku ada pernah dapat sesetengah soalan macam tu tetapi yang pasal kerja, kahwin semua tu belum lagi lah. Sikit-sikit, bila nak tu? bila nak ni? Bagi aku soalan tu macam agak merimaskan. Kalau nak tanya jugak, jangan risau, aku akan jawab dengan ikhlas. Tak nak tanya sekali, bila nak mandi? Bila nak tidur? Aku jawab je...

BILA NAK TUTUP MULUT?


Tanya kalau betul-betul kisah, jangan tanya sebab nak menyibuk, bandingkan result dengan anak orang lain, gosip-gosip macam Mak Jemah and Gugurl.



Saturday, 20 August 2011

Sepuluh sen

Mempersembahkan 10 sen edisi 2011 *dengan bangganya.

Assalamualaikum semua, hari ini aku nak cakap pasal sepuluh sen atau nama glamournya, RM0.10. Tetapi, lagi sedap kalau panggil sepuluh sen kan. Okay, takde kena mengena.

Maybe sepuluh sen ni mempunyai nilai yang agak kecil. Yelah, apalah nak dibandingkan kalau dengan seringgit kan. Apatah lagi seratus ringgit. Kalau dah ada seratus ringgit dekat tangan, sepuluh sen tu, nak pandang sebelah mata pun taknak kan. Apalah sangat, cewahh. Haha. Ehem, dulu aku pun macam tu. Tapi kalau dah darurat sampai satu sen pun takde, mula lah korek-korek bawah kerusi check kalau ada duit syiling sebab nak beli keropok. Itu dulu, sekarang aku dah baik. Eceh.

Aku start sedar yang sepuluh sen ni sangat penting bagi aku, sejak ada sesuatu peristiwa yang telah berlaku.

Dulu, masa aku form berapa eh, aku tak ingat. Aku nak pergi library dengan jiran. Masa dekat rumah tu aku tengah bersiap-siap. Ambil apa yang patut, macam buku, bag, phone dengan duit. Sekali, masa aku tengah nak simpan duit syiling. Aku terjumpa satu syiling ni. Kenal tak siapa syiling tu?

Siapa lagi kalau bukan si sepuluh sen. Lalu, dengan hati yang beku ibarat ais (tapi up sikit), ku lemparkan sepuluh sen itu ke atas lantai.Ting!! (bunyi syiling jatuh ke lantai). Syiling itu bergolek ke arah bawah kerusi. Untuk pengetahuan korang, bawah kerusi adalah tempat untuk barang-barang yang "loser" seperti kertas, sampah, surat khabar, habuk dan serangga yang dah mati. Siapa yang buang? Mestilah manusia yang tidak suka mengemas rumah. Siapa-siapa yang rumah dia kemas tu, korang untung ada mak/kakak/adik perempuan yang rajin, haha.Bibik yang rajin pun boleh.

Berbalik kepada story. Dengan tidak memikirkan kesan tindakkan aku itu, aku terus angkat kaki belah dari situ. Meninggalkan sepuluh sen bernasib malang...

Di Library, aku belajar seperti biasa. Well, macam biasa lah kan. Belajar sikit, dahaga. Belajar sikit dahaga.  
So, mulalah pasang niat nak jalan-jalan cari air. Dekat luar library tu ada dua mesin air. Alah, mesin air? Takkan tak tau kot. Yang korang letak duit syiling pastu tin keluar tu. Ye, duit syiling ada kuasa untuk menarik tin air jatuh ke bawah sebab duit syiling ada kuasa graviti. Tak belajar fizik ke? Itu pun tak tau.

Seperti biasa, RM1.60 diperlukan. Eh, jap. Berapa eh harga satu tin? Aku lupa.

Aku mula mengira duit aku yang terdapat di dalam wallet (perkataan wallet kelas sikit daripada perkataan dompet, haha). Dua puluh sen..empat puluh sen... enam puluh sen.. seringgit..seringgit lima puluh sen..

Alamak! Tak cukup sepuluh sen! Itu je lah duit syiling yang aku ada. Duit tak cukup, tak dapat lah aku beli air. Lepas tu, baru lah aku teringat balik pasal adegan membaling sepuluh sen sampai masuk bawah kerusi dekat rumah aku tu. Kalau lah aku simpan kan dah boleh beli air. Too bad, aku dah pun baling.

Haha, So, hargai lah sepuluh sen anda. Tanpa sepuluh sen tu habis korang! Tak boleh beli air kat mesin, tak boleh bayar parking tiket.

p/s: Mula lah menabung duit syiling sepuluh sen! Macam yang korang belajar kat sekolah tu. Sikit-sikit, lama-lama jadi bukit. Lagi satu, kalau simpan duit syiling dalam tabung. Lama-lama semakin berat. Masa tu, korang rasa macam dah ada banyak gila duit dalam tabung tu. Kalau simpan duit kertas dalam tabung, lama-lama pun ringan jugak. Ringan tak best. Sekian.





Wednesday, 17 August 2011

Aku dah ada kasut raya. Kau ada tak?

Assalamualaikum, tak jawab dosa. Haha, tajuk kat atas tu memang poyo habis kan? Kasut raya je pun, saja nak kecoh. Semalam hari apa eh? Hari Rabu. Salah. Semalam hari Nuzul Quran. So, selamat menyambut hari Nuzul Quran everybody. By the way, semalam memang hari Rabu tau. Jangan lah kau orang pergi check kalendar pulak, haha.

Tapi, aku bukan nak cerita hari Nuzul Quran. Aku nak cerita pasal kasut raya. Tadaaaaa! Hebat tak? *Kecoh betul minah ni* 

Aku nak cerita pasal aktiviti aku semalam. Ye, jangan risau. Pasal kasut raya tu aku akan cerita jugak. 

Sudah menjadi kebiasaan aku masa bulan puasa ni, mata aku tak akan lelap selagi tak sahur. Maksudnya, aku   
akan berjaga sampailah sahur, and lepas sembahyang Subuh, aku tidur. Hebat tak? Ada ke orang berjaga macam setiap hari? Tak ada kan? Cewahh, poyo. So, setiap hari pada bulan Ramadhan ni, aku tolonglah kejutkan manusia-manusia dalam rumah aku ni. Tau tak apa cabaran yang aku hadapi masa bulan puasa ni? Lapar? Dahaga? Bukan. Cabarannya ialah.....

KEJUT ADIK-ADIK AKU BANGUN SAHUR.

Aku : Weh, bangun lah. Sahur! (sambil menggoncang bahu adikku)
Adik : Alah, nantilah saya bangun atau (bangun dan tidur balik)

Tetapi, tak kira apa pun. Aku akan kejut diorang sampai bangun. OMG, haaa semput~

Pukul 11.30 pagi - Aku tersedar dari tidur. Adik perempuan aku rupanya yang kejut. Habis bahuku digoyang. Dia suruh aku bersiap nak pergi Sunway Pyramid. Aku pun bersiap.

Lama punya tunggu, pukul 3.30 petang baru nak gerak.(Kurang asam  asin) 

Depan rumah, panas.
Sampai juga di Sunway Pyramid. Apa lagi? Usha kedai mari. Yang penting, aku nak beli barang yang cantik, berkualiti tetapi murah. Aku ulang lagi sekali, MURAH.

Pergi sana, pergi sini. Jumpa kedai kasut ni. Woah, harga murah. Boleh lah, kasut pun cantik. Apa lagi? Rembat lah! Tapi make sure rembat berbayar ye. Nak tengok gambar kasut tu? Nak ye? 100 tahun akan datang aku upload gambar kasut tu ye, haha.

Jalan sini, jalan sana. Kaki aku lenguh. 
Adik bongsu aku nak jugak posing. Cewahhh Fina. Cute la tuh? Memang cute pun hahaha.  Perasan.
Senyum, tak perlu kata apa apa~

Izzat, lion, Fina and Sarah bergambar
Pukul 5.30 petang camtu. Kitorang pun balik. Penat do berjalan satu hari. Konon satu hari. Cewah. Sampai patah kaki aku. Letak ayat patah kaki tu, baru dramatik sikit.

Haaa, ni aku nak bagitau korang semua. Sekarang ni kan bulan puasa. Aku yakin 99.99999...% , ada yang bertambah berat badan. Kan dah cakap. Jangan haraplah nak turun berat badan. Makan, tidur je kerja. Jogging taknak. Jangan terasa, itu aku cakap kat diri sendiri. Siapa pulak nak berjoging pada bulan puasa ni? Hehe, iye lah. Selalunya, lepas jogging masa pagi, confirm singgah kedai mamak. Roti canai satu, teh tarik satu! Eleh, macam aku tak tau. Bulan puasa ni, nak singgah mana? Balik rumah lah wey. Puasa kot, haha.

So, cara nak turunkan sikit berat badan tu adalah...........pergi Sunway Pyramid. Yes, aku tau tu bukan cara yang patut korang buat. Tapi kalau dah malas, ni je lah yang tinggal. Aku sajalah bagi cadangan. Aku tau, mesti korang ada cadangan lain kan. Tapi dengar dulu, eh baca dulu apa yang aku nak tulis.

Berdasarkan apa yang aku baca dekat blog Kak Fatin Liyana dalam entri dia tips nak jadi kurus. Korang kena baca okay! Dia ada cakap kalau nak kurus tanpa rasa letih, syarat dia korang kena berjalan saja. Tapi kena berjalan lebih daripada 1 jam.

Kenapa aku kata kena pergi Sunway Pyramid? Ada lagi tempat yang sesuai. Tapi, Sunway Pyramid ni adalah antara tempat yang paling sesuai lah kot. Lebih-lebih lagi bagi remaja yang muda-mudi yang hidup nak enjoy je tuh.

Raya dah dekat. Confirm semua kalut nak shopping. Sunway Pyramid ni ada banyak kedai. So, apa lagi? Serbu!!! Of course korang tau kan Sunway Pyramid besar kedabak. Kalah bapak orang. Masa korang shopping tu, confirm korang kena jalan sana sini kan. Tak sah kalau tak tawaf satu Sunway Pyramid. Korang ambik masa untuk shopping ni berapa jam haa? 1 jam? Pffttt. Don't ever lie to me. Mesti lebih daripada 1 jam kan? Tanpa korang sedar, jeng jeng jeng. Korang dah berjalan lebih daripada 1 jam! *Clap your hand*

Ada ke orang rasa letih masa shopping? Dah lah, shopping mall ada aircond. Takde peluh langsung! Ceh, menipu haha. Ohh, lupa. Aku. Ye, aku. Letih berjalan. Itu sebab aku tak gila shopping hahaha. So, kesimpulannya, kebanyakkan orang yang kuat shopping tu selalunya kurus. (conclusion yang tak masuk akal/auta semata-mata)

Berkisah pasal aktiviti aku tadi, pada malamnya pulak. Pukul berapa? aku tak ingat. Aku dengan adik aku saja main ala ala photo shoot gitu. Sebab kawan aku nak tengok gaun yang aku beli. So, yeah. Inilah antara gambar-gambar yang adik aku tangkap. Eleh, apa salahnya. Syok sendiri. Haha.

Baca dengan tekun, posing dengan tekun.
Main posing posing syok sendiri je kah kah kah.

Berbalik kepada kasut raya tadi........

Tett! Masa dah tamat. Adios.

Tuesday, 16 August 2011

I'm tired of waiting


Korang selalu tak tengok drama Korea? Ah, tak minat sudah. Tak kira. Aku nak cerita jugak. Sekarang ni aku layan satu drama Korea ni. Tajuknya, Myung Wol the Spy. Drama ni mengisahkan spy perempuan ni (Myung Wol) perlu menjalankan mision dia iaitu, berkahwin dengan seorang artis ni (Kang Wool). So, nanti... senang cerita korang tengok sendiri. Haha. 

Bagi aku, cerita ni pada mulanya agak bosan. Tetapi, lama lama semakin menarik. Sampai membuatkan aku ketagih untuk menonton drama ni. Ehem, ketagih? Alaaa, korang faham je kan maksud aku. Bila dah habis 1 episod aku excited nak tengok episod yang akan datang. Camtu la kiranya.

So, kali ni, aku tunggu episod 11 and 12. Tiba-tiba ada pulak rumours pasal heroin drama tu, Han Ye Seul macam dah taknak berlakon. Aku tak sure apa masalah dia. Tetapi, melalui laman web yang aku baca, dia ada problem dengan producer. Sekarang ni dia dah ada dekat LA, visit parents dia. 

Ramai orang terseksa menunggu. Nampaknya episod 11 dengan 12 belum ada lagi lah. Sebab dah lama sangat tunggu heroin pun dah ditukar.



TAdaaaaaaaaaaAAAAAAAAAA! Aku lah heroin itu ;p